قصه‌ی چوب،
با دست نوشته شده

کارگاه پدر ژپتو در بهار ۱۳۹۲، در انتهای کوچه‌ی نجاران و با یک اره‌ی دستی و چند تخته‌ی چوب گردو شروع شد. پدربزرگم سال‌ها نجار خانه بود و می‌گفت «چوب، آخرین حرفش را با صبر می‌زند.» آن روزها هیچ برنامه‌ی بزرگی نداشتیم؛ فقط یک باور ساده که وسایلی با دست ساخته می‌شوند، روح دارند. هنوز هم همین باور، هر تصمیم کارگاه را هدایت می‌کند و هر قطعه‌ای که از این‌جا بیرون می‌رود، تکه‌ای از آن میراث خانوادگی است.

الواری که وارد کارگاه می‌شود، ابتدا هفته‌ها در سایه آرام خشک می‌شود تا تابش و رطوبتش از بین برود؛ بعد یکی‌یکی زیر چشم ما می‌گذرد: رگه‌اش، رنگش، بوی چوبش. گردوی کوهی، بلوط باغ‌های قدیمی و راشِ بی‌صدا؛ هر چوبی اخلاق خودش را دارد و ما وظیفه‌ی ما فقط این است که آن اخلاق را کشف کنیم و دست‌نشانه نیندازیم. وقتی الوار درست پیدا شد، تازه قصه‌ی هر قطعه شروع می‌شود.

«چوب با عجله پاسخ نمی‌دهد؛ هر دست‌کاری را، به همان اندازه‌ی صبر سازنده‌اش، برمی‌گرداند.»

تراش، سنباده‌ی مویی، روغن خوراکی و موم طبیعی؛ همه‌چیز با دست، با همان وسواسی که نسل قبل به ما آموخت. به همین دلیل هیچ دو قطعه‌ای از کارگاه ما شبیه هم نیستند و هر خط و نشان روی چوب، امضای دستی ماست. ما وسایلی می‌سازیم که سال‌ها کنارتان بمانند، با بچه‌هایتان بزرگ شوند و با گذر زمان، گرم‌تر و زیباتر از روز اول شوند.